SİSTEMLEŞTİRME YÖNTEMLERİ VE ÖNEMLİ TAKSONOMİ KRİTERLERİ

RAUF KERIMOV
1.894 1.666

Öz


Özet

Müzik kültürünün bir olgusu olan çalgıların öğrenimi, çok eski ve uzun bir geçmişe sahiptir. Çalgıların öğrenimiyle gelişerek meydana çıkan organoloji disiplini, sadece yöresel çalgıların öğrenimiyle sınırlı kalmadan giderek dünya çalgılarıyla genişletilir. Organoloji, çalgıların tarihi ve onların çeşitli kültürlerde kullanımı, ses üretiminin teknik yönleri ve sınıflandırılması gibi birçok alanlar içermektedir. Çalgıların akustik özellikleri ve tasarımı ile ilgili problemleri geniş bir yelpazede öğrenen bir bilim olmakla aynı zamanda sosyoloji, etnografya ve tarih ile de yakın bir ilişki kurar. Organoloji hem halk müziğinde, hem de profesyonel orkestralarda kullanılan çalgıların müzikoloji ve orgonografik yöntemlerle geniş bir araştırmasını yaparak tarihsel evrimi, yapısı, akustiği ve sınıflandırması gibi konulara temas eder.

Lakin çalgıların bir sistem içerisinde hem morfolojik, hem konstrüktif, hem de akustik taksonomisi çarpık dallandırmaya yol açtığından, genellikle böyle tek yöntemli sınıflandırmalarda zaman zaman karmaşa yaşanmaktadır. Bu bakımdan bir çalgı için çok yönlü analiz yöntemi daha mantıklıdır. Çalgıları detaylı araştıran bu yöntemlerle onların benzer ve farklı taraflarını tespit etmek, fonksiyonel görevlerini kavramak, müzikoloji ve icrasal koordinasyon düzeyinde sistematik bakış açısı, değişik sınıflandırma prensiplerini, tarihsel incelenmesini, organoloji terminolojisini ve çalgı kataloglarının hazırlanmasını sağlar.

Anahtar Sözcükler: Çalgı, organoloji, sınıflandırma yöntemleri, taksonomi


Anahtar kelimeler


Çalgı, organoloji, sınıflandırma yöntemleri, taksonomi

Tam metin:

PDF DOC

Referanslar


AMER, C. (2004).The Facts on File Dictionary of Music. Infobase Publishing.

BUSH, D. E., KASSEL, R. (2006).The organ: An encyclopedia. New York:London.

CANDELARİA, CHAVEZ; P. J. GARCÍA ; A. J. ALDAMA. (2004).

Encyclopedia of Latino Popular Culture, Vol.2. Greenwood Publishing Group. GEVAERT, F. (1885). Nouveau traité d’Instrumentation. (çev. Ars, N. 1913). Paris:

Paris, Bruxelles, Lemoine & fils. GİSLASON, S. (2011). Sound of Music. Environmed Research Inc.

HORNBOSTEL, E. V. and C.SACHS. (1961). Classification of Musical Instruments.

(Translated: Anthony Baines and Klaus P. Wachsmann). The Galpin Society Journal. Vol. USA. JENKINS, J. L. (1960). A New System Of Classıfyıng Musıcal Instruments Used

In The U.S.S.R. The Galpin Society Journal.Vol. 13, Jul, pp. 95–97 KLAPURİ, A., DAVY, M. (2006). Signal Processing Methods for Music Transcrip- tion. Springer.

KVİFTE, T., JENSEN, S. (2007). Instruments and the Electronic Age. Oslo: Lulu pres.

LYSLOFF, R. T. A, J. MATSON. (1985). A New Approach to the Classification of Sound-Producing Instruments. Ethnomusicology. Spring – Summer. Vol. 29, No. 2. pp., 213-236.

MAYR, E. (1971). “Principi zoologiceskoy sistematiki”, per.s angl, Bolşaya Sovetska- ya Enciklopediya, 1969-1978, 3. izdaniye, Moskva.

NZEWİ, M., NZEWİ, O. (2007). “A contemporary study of musical arts”. Informed by African indigenous knowledge systems. African Minds.Vol.1. pp.79-82.

ORLEDGE, R. (1990). Satie the composer. Cambridge University Press.

PEN, R. (1992). Introduction To Music. McGraw-Hill Professional.

SİNGH, G. (2004). Plant Systematics: An Integrated Approach, Science Publishers.

SOKOLOV, G.(2010). “İnstrumenti Udarnoy Ustanovki i İx Castnaya Klassifikaci- ya”. İzvestiya Samarskogo nauchnogo centra Rossiyskoy Akademi Nauk.t12, n13.

VERTKOV, K., LEVİN, S. (1973). Bolshaya Sovetskaya Enciklopediya. t.26.




-------------------------------------------------------------------------------------

*ERCİYES SANAT DERGİSİ / e-ISSN: 2148-533X

T.C. Erciyes Üniversitesi
Güzel Sanatlar Enstitüsü
Melikgazi - KAYSERİ

Tel: 0 352 207 66 66 - 47800
Fax: 0 352 437 55 82
E-posta: gse-dergi@erciyes.edu.tr